Als ik kunst maak, dan is dat omdat er zich in ‘de diepte’ iets roert. Vroeger was de drang om te willen schilderen er ook al, maar waren de beelden vaak persoonlijk. Nu ben ik mij bewust waar die impuls vandaan komt. Ik zie beelden verrijzen hoe ik de ontdekkingen van mijn ware natuur zou kunnen schilderen, zonder dat ze al een vaste vorm hebben. Het is misschien meer een gevoel, een idee.

 

Dat Diepste wil ‘gezegd’ worden, het wil naar buiten toe. Als ik het toelaat, ook al weet ik nog niet wat het wil worden, merk ik dat het Onpersoonlijke door mij heen spreekt. Anneke wordt ‘gebruikt’ om iets ongrijpbaars zichtbaar te maken. En ook al gebeurt het door mij heen, en heeft het nog altijd een ‘Anneke handschrift’, toch is het niet ‘van mij'.

 

 

Ik kan vaak niet zo ‘dichtbij’ dat oorspronkelijke gevoel komen als ik zou willen, maar het werk brengt me altijd in contact met de Bron van waaruit alles ontstaat. De ik die ik dacht te zijn verdwijnt erin, in het Stille.

Maar, ook zonder die bewuste intentie om het Onmetelijke te verbeelden, komt elke vorm van kunst al uit het Vormloze voort. Soms sta ik ervan te kijken ‘waar het heen wil’. Vooral als ik me laat leiden door het Onzichtbare, en merk dat Het niet alleen in kunst, maar onafgebroken in elke ervaring, in elk gevoel, en in elk tastbaar beeld te vinden is.

Garden of Eden (2020)

Normaal gesproken schilder ik vanuit een thema, idee, of een concept. Dan maak ik werk rondom dat uitgangspunt, en alles wat er in me opkomt. Het is een associatief proces. En hoe waardevol ook, ineens kreeg ik de behoefte om dat los te laten.

Ik merkte dat ik begon te 'luisteren', te wachten op wat komen ging, zonder het te willen sturen. Wat wil er in het moment ontstaan? Wat wil zich uitdrukken? Welk materiaal pakt mijn hand op, welke kleur, welke ondergrond trekt m'n aandacht en welke bewegingen begin ik te maken? Het is een interessant proces, om zo vanuit de onmiddellijkheid te werken. Moeiteloos ook. Het is net begonnen, en het blijft maar stromen.

Soms is het resultaat bijna schokkend. Mijn hoofd zegt dat het lelijk is, of kitsch, of zo niét wat ik wil maken. Zoals de bloemenschilderijtjes hieronder. De uitdaging is om alles te accepteren zoals het zich voordoet. Elk formaat, elke afbeelding, zonder te willen vasthouden aan een thema of 'een mooie serie' te willen maken. Om te láten zijn wat er wil zijn. Net als het leven zelf, dat vrijuit danst, en álles is. Hieronder een eerste impressie. Het spontane in het proces is ook te zien aan de 'wir war' hieronder...qua layout is het net zo vrij als de de onvoorspelbaarheid van de schilderijen.

 

 

Onbegrensd lichaam (2019).

Als ik onderzoek wat het lichaam werkelijk, als directe ervaring, is, dan vind ik alleen maar ‘een open veld van Zijn’. Onze huid lijkt misschien wel de begrenzing tussen binnen en buiten, tussen ik en de wereld, maar die grens is er niet. Er zijn alleen sensaties, dansend in de Oneindigheid. Geen binnen, geen buiten, geen lichaam om ‘een ik’ te zijn…geen afgebakend lijf waar een ik kan verblijven. ‘Ik ben’ is open.

Genesis (2018)

Toen ik met deze serie werken begon, móest ik alles eerst zwart schilderen. Iedere keer als ik de trap opliep en mijn atelier inkeek, zag ik de pikzwarte doeken staan en kreeg ik kippenvel. Het was net als wanneer je naar een spannende griezelfilm kijkt, het is eng maar toch blijf je kijken. De doeken waren zo donker, en leken zo leeg. Er was niets om me aan vast te houden. Geen afbeelding, geen licht, geen kleur. Maar er lag een belofte in verscholen leek wel..

Soms zat er ik er een poosje voor, om de donkerte tot me te nemen. Het duurde lang voordat ik kon schilderen. En toen er eenmaal iets ontstond was dat een poging om het Ultieme weer te geven, iets dat ik van binnen ‘zag’ terwijl ik naar het donker keek. Pas veel later begon het weer iets voor te stellen.

Als ik terug leun in ‘wie ik ben’ dan vind ik ook dat Stille, dat donkere en ogenschijnlijk lege. Dit donkere is zo intiem! Ik ben er. Ik ben het. De ‘ik ben’ die we allemaal  zijn, is hier te vinden. Een aanwezigheid die noch duister, noch licht is, ook al kan het ervaren worden als een donker waarin het licht al besloten ligt. Het licht van ‘het Bewuste’. Het licht van puur Zijn. Het is de potentie om alles te kunnen worden. Alles.

Een Stille Dag (2015)

Een heel ‘traag’ proces, al voelend en van binnen aftastend. Het Stille, het Oneindige, Vrede kwam in deze landschappen tot uitdrukking.

Hoe genade eruit ziet (2012)

Toen er jaren voorbij gingen dat ik helemaal niets creëerde, en ik mijn liefde om te schilderen niet meer voelde, was ik geschokt. Wat zo vanzelfsprekend was leek voorbij. Tot er ineens weer nieuw werk ontstond. Kleine gezichtjes in inkt op papier, ogen die me aankeken, ogen die me naar binnen voerden.

Iedere kleur die ik koos, elk flesje dat openging, elke kwast die ik oppakte en in de inkt doopte, elk beeld dat tot leven kwam voelde als genade.

Engelen

Na de dood van mijn geliefde, vroeg ik me af: “Is er ‘iets’ bij me? Wat is die aanwezigheid die ik voel? Zou hij kunnen verschijnen? Als een engel? Bestaan engelen wel? En zo ja, wat zijn dat dan?”

Ik ben op onderzoek uitgegaan, eerst door op een conventionele manier ‘engelen’ te verbeelden, om later vrijuit het Aanwezige te schilderen. En dat bleek net zo goed een berg, vogel, zomaar iets abstracts of een beweging te kunnen zijn. Die Aanwezigheid is alles. Jij...ik.